Na Kuta vonden we het de hoogste tijd voor een ander lokatie om onze tijd te spenderen, dit ook mede omdat de toerisme z'n inslag heeft gedaan als een wervel wind in Kuta en is er weinig meer over qua cultuur en het paradijselijke... We besloten om onze heil te zoeken in het kleinere badplaatsje genaamd, Sanur. Daar aangekomen na slechts 40 minuten rijden ( ook wel eens lekker ) een homestay opgezocht en natuurlijk ook gevonden met een leuk tuintje, waar bier gedronken kon worden en een lekker bed zonder uitstekende spiralen.

Na inchecken lekker biertjes gehaald om te nuttigen op het met troep en algen versierde strand. Zoals ik net zei niet echt een zee waarin we wilden zwemmen en ook het weer viel niet mee, want in de totaal 2 dagen durende verblijf heeft het 1,85 dag geregend!!! Wel was dat een perfect moment om een bezoekje te brengen aan de Indonesische Immigration Office om ons visum te verlengen. Daar aangekomen waren we al snel aan de beurt en na wat papier werk en kopietjes maken was het 1e deel in orde en mogen we een 5 dagen later terug komen om te betalen, maar waarom het zo moeilijk moet is ons een raadsel, want het is maar een kwestie van een stempel zetten!

Na dit gedoe meteen weer onze biezen gepakt en vertrokken richting het ambachtsdorpje Ubud waar volgens zeggen de cultuur nog steeds in leven is. Bij aankomst werden we weer aangesproken door een 'propper' die ons zijn homestay wilde aansmeren en dat is hem gelukt! Echt een super kamer met authentieke deurtjes, een groot terras en elke ochtend een SUPER ontbijt met bananen pannekoeken, verse ananas en papaya, toast, ei en thee!!!

In dit plaatsje hebben we een fantastisch mooi wandeling gemaakt door en langs de rijstvelden, gefietst door dorpjes en hebben we een traditionele Indonesische dans bijgewoond. In totaal hebben we hier 4 dagen gespendeerd en werd het tijd om onze vrienden van de Immigration Office weer eens te bezoeken ( ze zullen ons wel gemist hebben )...

De IO zou om negen uur in de ochtend open gaan, maar je kunt wel eerder naar binnen om je neer te settelen in een stoel om te kijken hoe onze vriend de RAT tot 5 minuten over negen zijn krant aan het lezen is en er daarna nog achterkomt dat hij de wc ook nog niet bezocht heeft.

Dit natuurlijk onder luid gelach van zijn collega's... Opeens was de tijd aangebroken om te betalen en waren we er helemaal klaar voor om onze paspoorten na 5 dagen weer terug te zien, maar wat zei meneer de RAT? 'Kom maandag maar terug, mr de Kgoo...' maar toen kwamen ze erachter dat ze meneer de Kgoo nog niet ECHT ontmoet hadden en heb ik vriendelijk doch dwingend en met wat gelieg het toch voor elkaar gekregen dat we s'middags om 15.00 uur terug mochten komen om alsnog de paspoorten met stempel in ontvangst te nemen. Na het controleren van de paspoorten toch nog even gevraagd of hij zijn werk echt zo leuk vind en of er nog vacatures open staan!

Na Ubud en de praktijken van de RAT vonden we het tijd voor wat strand en vertrokken we naar het noorden van het eiland om een bezoek te brengen aan de kustplaats, Lovina. Na 4 uur bus zitten en kamer gevonden incl. paar grote ghekko's, waar de eigenaar zelf ook van schrok, want ze waren zo'n 50 cm lang en had hij ook nog nooit gezien! Tijdens een wandeling langs het strand een veel mooiere homestay gevonden, pal aan het strand, dus meteen bij de eigenaar een reservering gemaakt. Na 2 dagen verhuist naar ons paleisje op het strand voor zo'n 12 euro incl. ontbijt. Hier heerlijk geluierd ( Maris dan ) en ik verveelde me al snel, maar was echt niks te doen, omdat het daar echt laag seizoen is. Wel hebben we een tripje gemaakt naar de dolfijnen en gesnorkeld midden op zee tussen schitterend koraal en velen velen vissen. In totaal maar zo'n 5 dolfijnen gezien, omdat de dolfijnen het niet zo leuk bleken te vinden dat er 50 boten op ze afkwamen varen als ze aan het oppervlak verschenen en geef ze eens ongelijk! S'avonds hebben we in Lovina echt heerlijk gegeten op het strand met verse vis van de barbeque met allerlei ander lekkers voor een schamele paar euro's...

Nu zitten we weer in Kuta om onze laatste 9 nachtjes hier te slijten om daarna weer te vertrekken naar het koude kikkerlandje. Mariska kijkt er wel naar uit, maar van mij mag het nog wel eeuwen duren en wie weet zit er nog wel een reisje als dit in!?

We hebben vandaag ook het blije nieuws gehoord dat we voor het eerst oom en tante zijn geworden van Feline Kim... Super trots zijn we en ik kreeg er eerlijk gezegd tranen van in mijn ogen bij het zien van dit wondertje!

We zullen jullie nog 1 keertje gaan lastig vallen met een kort verhaaltje vlak voor ons vertrek om te vertellen hoe het zand onder onze voeten aan voelde en hoe zout het water proefde in de mond

Tot schrijvens en een dikke kus Mariska en Sjaak